سیستمهای اعلام حریق یکی از مهمترین بخشهای ایمنی ساختمانها هستند و وظیفه تشخیص سریع نشانههای آتشسوزی و اعلام هشدار به ساکنان را بر عهده دارند. انتخاب نوع مناسب این سیستم به عوامل گوناگونی مانند مساحت ساختمان، نوع کاربری، تعداد طبقات، بودجه پروژه، استانداردهای لازم و سطح دقت مورد نیاز بستگی دارد. یک سیستم اعلام حریق میتواند بسیار ساده یا کاملاً هوشمند و پیچیده باشد، اما هدف نهایی همه آنها یک چیز است: نجات جان انسان و جلوگیری از گسترش حریق.
یک سیستم اعلام حریق—متعارف یا پیشرفته—معمولاً از اجزای زیر تشکیل میشود:
تابلو کنترل مرکزی (Fire Alarm Control Panel)
آشکارسازها (دتکتورهای دود، حرارت، گاز، شعله و …)
شستی های اعلام حریق
آژیرها و فلاشرها
تجهیزات کمکی و واسطها
کابل و سیمکشی یا ارتباط بیسیم
در سادهترین حالت ممکن، حتی یک دستگاه مستقل کوچک شامل آشکارساز و رله داخلی میتواند وظیفه هشدار را انجام دهد. اما در پروژههای بزرگ، سیستمها شامل شبکهای از صدها تجهیز متصل هستند.
سیستمهای اعلام حریق در چهار دسته اصلی تقسیم میشوند:
سیستمهای متعارف (Conventional)
سیستمهای آدرسپذیر (Addressable)
سیستمهای هوشمند یا آدرسپذیر آنالوگ (Intelligent)
سیستمهای بیسیم یا رادیویی (Wireless)
در ادامه هر یک از این سیستمها را بهطور کامل توضیح میدهیم.
سیستمهای متعارف یکی از قدیمیترین و پرکاربردترین انواع سیستم اعلام حریق هستند. در این سیستم، تجهیزات هر منطقه ساختمانی در قالب یک مدار به تابلو مرکزی متصل میشوند.
ساختمان به مناطق تقسیم میشود (Zone)
هر منطقه یک مدار از تابلو را اشغال میکند
اتصال تجهیزات بهشکل شاخهای (شعاعی) انجام میشود
در انتهای هر مدار یک مقاومت انتهای خط (EOL) قرار دارد
تابلو چهار وضعیت را تشخیص میدهد:
عادی – هشدار – مدار باز – اتصال کوتاه
جریان کم → حالت عیب
جریان عادی → وضعیت طبیعی
جریان زیاد → هشدار حریق
جریان صفر → اتصال کوتاه
قیمت مناسب
نصب ساده
مناسب ساختمانهای کوچک و متوسط
عدم تشخیص دقیق محل حریق (فقط منطقه مشخص میشود)
توان پردازش کم
ظرفیت محدود
24VDC
پشتیبانی ۲ تا ۱۶ منطقه
32 دتکتور برای هر Zone
خروجیهای آژیر متعدد
باتریهای پشتیبان ۷ تا ۱۲ آمپر ساعت
۷۲ ساعت کارکرد در حالت آمادهباش
در این سیستم، هر دتکتور و هر شستی دارای یک آدرس منحصربهفرد است. این ویژگی به سیستم اجازه میدهد دقیقاً مشخص کند کدام تجهیز هشدار داده است.
اتصال تجهیزات بهصورت حلقهای (Loop)
یک حلقه میتواند چندین منطقه را پوشش دهد
هر حلقه تا ۱۰ هزار متر مربع را پوشش میدهد
نمایش دقیق سنسور فعالشده روی نمایشگر تابلو
تشخیص دقیق محل حریق
سیمکشی کمتر از متعارف
سرعت تشخیص بیشتر
قیمت بالاتر نسبت به متعارف
نصب و برنامهریزی پیچیدهتر
پیشرفتهترین نوع سیستم اعلام حریق است. آشکارسازها در این سیستم مجهز به ریزپردازنده (Microprocessor) هستند و شرایط محیط را لحظهبهلحظه تحلیل میکنند.
در سیستم آدرسپذیر:
→ دتکتور فقط دو وضعیت دارد: هشدار / عدم هشدار
در سیستم هوشمند:
→ دتکتور مقادیر تحلیلی دود و حرارت را به تابلو ارسال میکند
→ تشخیص نهایی با تابلو مرکزی است
تنظیم حساسیت برای هر دتکتور بهصورت جداگانه
سیستم پیشهشدار (Pre-alarm)
خودتشخیصی و عیبیابی خودکار
هشدار اشتباه بسیار کمتر
امکان اتصال چند تابلو و ایجاد شبکه
کنترل نرمافزاری کامل
ذخیره هزاران رخداد
امکان اتصال ۱۲۷ تجهیز روی یک حلقه
حداکثر ۱۲۰ آدرس در هر حلقه
حداکثر طول حلقه: ۲ کیلومتر
حداقل قطر سیم: 1.5mm
حداکثر طول انشعاب از حلقه: ۱۰۰ متر
این سیستمها بدون کابل کار میکنند و ارتباط تجهیزات از طریق امواج رادیویی انجام میشود.
نصب سریع
مناسب ساختمانهای تاریخی یا محیطهای بدون امکان کابلکشی
هزینه بالا
نیاز به بررسی دورهای باتری
حساسیت به تداخل سیگنالها
با فعال شدن دتکتور یا شستی:
→ آژیر تمام ساختمان فعال میشود.
مرحله ۱: هشدار به اتاق کنترل یا بخش ایمنی
مرحله 2: اعلام عمومی پس از تأیید
اگر کسی تأیید نکند، سیستم خودکار هشدار عمومی میدهد.
کاربرد:
مدارس، بیمارستانها، استادیومها و فضاهای عمومی که نباید با یک هشدار کوچک مردم دچار هراس شوند.
سیستمهای اعلام حریق طیف گستردهای دارند؛ از سادهترین دتکتورهای مستقل تا پیشرفتهترین سیستمهای هوشمند شبکهای. انتخاب بهترین سیستم به عواملی مثل:
مساحت پروژه
تعداد طبقات
سطح خطر
بودجه
استانداردهای مورد نیاز
نیاز به تشخیص دقیق
بستگی دارد.
برای ساختمانهای کوچک و متوسط معمولاً سیستم متعارف مناسب است، اما برای پروژههای بزرگ، مراکز اداری، صنعتی و تجاری سیستمهای آدرسپذیر و هوشمند بهترین عملکرد را دارند.